Legendarna Wiera Gran

WIERA GRAN (1916-2007) - legendarna pieśniarka, która fascynowała słuchaczy pięknym, niskim, aksamitnym głosem, prostotą interpretacji, nieskazitelną dykcją, naturalnym sposobem bycia, bezpretensjonalnością. Jej repertuar był bardzo ciekawy, oryginalny i ambitny. Niebanalne teksty przeznaczone były dla publiczności inteligentnej i ekskluzywnej. Reprezentowała własny, oryginalny styl. Jeszcze przed wojną, występując w warszawskich kabaretach, objawiła się jako wschodząca gwiazda piosenki. Była czołową artystką warszawskiego getta, gdzie jako pianista towarzyszył jej Władysław Szpilman. On też skomponował dla niej słynny utwór-piosenkę, opartą na motywach walca „Caton" Ludomira Różyckiego - „Jej pierwszy bal". Wydostawszy się z getta, do końca wojny ukrywała się. Po roku 1945 powróciła do śpiewania, jednakże niesłusznie pomówiona o kolaborację - mimo uniewinniającego wyroku sądu - w roku 1950 wyjechała na stałe z kraju. Ostatecznie osiadła w Paryżu, gdzie zdobyła duży rozgłos, występując w tamtejszych teatrach muzycznych obok takich sław jak Charles Aznavour, Jacques Brel czy Yma Sumac. Kontaktów z Polską nigdy nie zerwała. W roku 1965 przyjechała do kraju, by m.in. nagrać płytę dla „Polskich Nagrań". Wszystkie utrwalone wówczas piosenki znalazły się na udostępnianym obecnie kompakcie. Jest na nim również kilka białych kruków z przedwojennych nagrań Wiery Gran, wśród nich jedyna w swoim rodzaju interpretacja „Tango Notturno". Charyzmatyczną osobowość Wiery Gran nie bez powodu zestawia się z artystkami tej rangi i klasy, co Ewa Demarczyk.